خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکستعاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست
۲
می شوم صد پیرهن از مومیایی نرمترگر چنین پیری مرا بر یکدگر خواهد شکست
۳
در گشاد در کند گر باغبان سنگین دلیجوش گل این گلستان را زود در خواهد شکست
۴
الفت اضداد با هم یک دو روزی بیش نیستآخر این هنگامه ها بر یکدگر خواهد شکست
صفحهٔ ۱ از ۲