خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست
۲
مرهم دلسوزی ارباب عقلم می کشدورنه بر دیوانه من سنگ طفلان بار نیست
۳
داغ دارد گریه در شبهای وصل او مراابر اگر در وقت خود بارد، به دهقان بار نیست
۴
از بهای خویش افتادن بود بر دل گرانورنه بر یوسف نژادان چاه و زندان بار نیست
صفحهٔ ۱ از ۳