خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیستهیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست
۲
رزق نور و نار را اینجا ز هم نتوان شناختموم و شهد از هم جدا در خانه زنبور نیست
۳
جان نورانی نپردازد به جسم تیره روزپیش پای خویش دیدن شمع را مقدور نیست
۴
دست تا از توست، دست از دانه افشانی مداررخنه ملک سلیمان جز دهان مور نیست
صفحهٔ ۱ از ۳