خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیستمد عمر جاودانش آه حسرت بیش نیست
۲
پشه تا بر دیده من خواب شیرین تلخ کردگشت معلومم که نوش این جهان بی نیش نیست
۳
تخم حاجتمندی دنیا به قدر آرزوستهر که را در دل نباشد آرزو درویش نیست
۴
کوشش بی جذبه نتواند به مقصد راه بردورنه در راه طلب از من کسی در پیش نیست
صفحهٔ ۱ از ۲