خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیستدانه چون افتاد گیرا، احتیاج دام نیست
۲
از نسیمی می توان برداشتن ما را ز خاکچشم ما چون دیگران بر بوسه و پیغام نیست
۳
شبنمی را کز محیط بیکران افتاد دوردر کنار لاله و آغوش گل آرام نیست
۴
خاک ره شو گر طلبکار دلی، کاین کعبه راجز غبار خاکساری جامه احرام نیست
صفحهٔ ۱ از ۳