خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست
۲
از خدنگ عشق چون تیر جگر دوز قضااز لطافت هیچ جز گرد از نشان معلوم نیست
۳
هر کجا آزادگی باشد، نباشد انقلابدر بساط سرو آثار خزان معلوم نیست
۴
بوسه می خواهد که راه آشنایی وا کندبر نفس هر چند راه آن دهان معلوم نیست
صفحهٔ ۱ از ۳