خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت
۲
سینه ام هرگز ز داغ گلرخان خالی نبوداین بیابان آتشی دایم ز چشم شیر داشت
۳
در گلستانی که عمر ما به دلتنگی گذشتخنده ها در آستین هر غنچه تصویر داشت
۴
دامن ابر بهاران در فلک می کرد سیرخار ما بی حاصلان تا دست دامنگیر داشت
صفحهٔ ۱ از ۲