خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشتموج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت
۲
ساقی ما در مروت هیچ خودداری نکردنشأه انجام را در ساغر آغاز داشت
۳
در جهان آب و گل، ویرانه ای از من نماندشغل خودسازی مرا از خانه سازی باز داشت
۴
ساعد سیمین او را تا کلیم الله دیدنسخه افسوس شد دستی که در اعجاز داشت
صفحهٔ ۱ از ۳