خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشتاز سر دریای چشمم موجه عنبر گذشت
۲
بر سر مجنون اگر کردند مرغان آشیانمرغ نتواند ز سوز دل مرا بر سر گذشت
۳
از در دل می توان کام دو عالم یافتندر به در افتاد هر کس بی خبر زین در گذشت
۴
گوهر سیراب در گنجینه اقبال نیستبا دهان خشک ازین غمخانه اسکندر گذشت
صفحهٔ ۱ از ۴