خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشتبی صدای پا ازین کهسار می باید گذشت
۲
تا درین محفل نفس چون نی توانی راست کردبرگ می باید فشاند، از بار می باید گذشت
۳
جسم خاکی بر نمی دارد عمارت همچو سیلاز سر تعمیر این دیوار می باید گذشت
۴
نیست صحرای علایق جای آرام و قراردامن افشان زین ره پر خار می باید گذشت
صفحهٔ ۱ از ۳