خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفتهستی بی مغز من در وصف خط وخال رفت
۲
حلقه دیگر به زنجیر جنون من فزودساق سیمین تو تا در هاله خلخال رفت
۳
بال و پر در بزم وحدت پرده بیگانگی استاز میان عاشقان پروانه فارغبال رفت
۴
بر مگس هرگز نرفت از دامگاه عنکبوتبر دل من این ستم کز رشته آمال رفت
صفحهٔ ۱ از ۴