خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت
۲
بوسه را بر عارضش جا از هجوم خط نماندسبزه بیگانه آخر این گلستان را گرفت
۳
خط مشکین نیست گرد آن عقیق آبدارآه و دود تشنه ما آب حیوان را گرفت
۴
نیست پروای ملامت حسن وعشق پاک راهاله در آغوش رسوا ماه تابان را گرفت
صفحهٔ ۱ از ۴