خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفتمشت خاکی پیش این سیلاب نتواند گرفت
۲
برنخیزد هر که پیش از صبح از خواب گراندولت بیدار را در خواب نتواند گرفت
۳
تا نسازد جمع خود را شبنم بی دست و پادامن خورشید عالمتاب نتواند گرفت
۴
عارفان را رخنه دل، قبله حاجت رواستکعبه هرگز جای این محراب نتواند گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳