خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
۲
گرچه ز آیینه روشن ننماید جوهرخط نارسته ازان چهره انور پیداست
۳
مهر و کین می شود از صفحه سیما ظاهرصافی و تیرگی آب ز گوهر پیداست
۴
آه گرمی که گره در دل پر خون من استهمچو داغ از جگر لاله احمر پیداست
صفحهٔ ۱ از ۳