خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
۲
همچو داغ از جگر لاله و چون درد از میخون ما سوختگان زان لب میگون پیداست
۳
می توان خواند ز سیمای علم آیه فتحعالم آشوبی ازان قامت موزون پیداست
۴
خط ننوشته ز سیمای رخ روشن اوهمچو موج از قدح باده گلگون پیداست
صفحهٔ ۱ از ۴