خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
۲
در سیه خانه لیلی نبود مجنون رابا خیال تو حضوری که مرا در شبهاست
۳
آرزو در دل من حلقه بیرون درستسینه ساده من سد ره مطلبهاست
۴
نیست ممکن به عزیزی نرسند آخر کاریوسفی چند که محبوس درین قالبهاست
صفحهٔ ۱ از ۳