خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
۲
هر سری کز می گلرنگ نباشد لبریزچون کدو در نظر باده پرستان پوچ است
۳
هر حبابی که هوای تو ندارد در مغزسر برآرد اگر از چشمه حیوان پوچ است
۴
تیر باران حوادث چه کند با عاشق؟پیش شیران قوی پنجه نیستان پوچ است
صفحهٔ ۱ از ۲