خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدستصیقل سینۀ روشن‌گهران دست ردست
۲
خودنمایی چه بلاهای نمایان داردایمن از زنگ بود آینه تا در نمدست
۳
به دل پاک نظر کن نه به دستار سفیدسطحیان را نظر از بحر گهر بر زبدست
۴
پیش ازین خانۀ صیاد ز خاروخس بوداین زمان خرقۀ پشمین و کلاه نمدست
صفحهٔ ۱ از ۳