خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
۲
می توان یافتن از حلقه شدنهای خطشکه به صد چشم دلش واله رخسار خودست
۳
بر گرفتاری ما کی جگرش می سوزد؟آن که بیش از همه عشاق گرفتار خودست
۴
به کباب دل عاشق نکند تلخ دهنهر که را نقل می از لعل شکربار خودست
صفحهٔ ۱ از ۴