خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
۲
سنگ طفلان ندهد فرصت خاریدن سرشجری را که درین باغ ثمر بسیارست
۳
کوته افتاده ترا تار نفس ای غواصورنه در سینه این بحر گهر بسیارست
۴
تازه شد جان گل از شبنم پاکیزه گهرفیض در صحبت ارباب نظر بسیارست
صفحهٔ ۱ از ۳