خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست
۲
دل بی وسوسه از گوشه نشینان مطلبکه هوس در دل مرغان قفس بسیارست
۳
هر قدم اری و هر خار زبان ماری استآفت دامن صحرای هوس بسیارست
۴
بر تهیدستی ما خنده زدن بیدردی استبه کنار آمدن از بحر ز خس بسیارست
صفحهٔ ۱ از ۳