خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟
۲
در وطن اهل هنر داغ غریبی دارنددر صدف گرد یتیمی به جبین گهرست
۳
برنگردد ز غلط کرده خود حسن غیورورنه از آینه چشم و دل ما پاکترست
۴
از سخن بیش تمتع به سخن سنج رسداز گهر بهره غواص همین یک نظرست
صفحهٔ ۱ از ۳