خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست
۲
از سرانجام دل، آگاه نباشد عاشقشعله از عاقبت سیر شرر بیخبرست
۳
در سر دل تو چه دانی که چه دولتها هست؟صدف پست ز اقبال گهر بیخبرست
۴
عشق با جرأت گفتار نمی گردد جمعطوطی از حسن گلوسوز شکر بیخبرست
صفحهٔ ۱ از ۳