خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست
۲
نیست در عالم ایجاد تفاوت در نفسطوطی از زاغ به حرف چو شکر ممتازست
۳
در سرانجام اثر باش که در عالم خاکزنده از مرده به انشای اثر ممتازست
۴
رتبه فیض رسان به بود از فیض پذیرآب از خاک ازین راهگذر ممتازست
صفحهٔ ۱ از ۲