خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است
۲
نه همین روی زمین از تو شکر می خنددکز شکرخند تو در زیر زمین مور خوش است
۳
هر کبابی که بود شور، نمی باشد خوشدل کبابی است که هر چند بود شور خوش است
۴
خاکساری ز بزرگان جهان زیبنده استاین سفالی است که در مجلس فغفور خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳