خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس استراه طی گشت و همان آبله ها نیمرس است
۲
آه ما گر به زمین بوس اجابت نرسدنیست تقصیر هدف، ناوک ما نیمرس است
۳
در ستمکاری و بیداد رسا افتاده استیار چندان که در آیین وفا نیمرس است
۴
به من از تیغ تو یک زخم نمایان نرسیدمد احسان تو بیرحم چرا نیمرس است؟
صفحهٔ ۱ از ۲