خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق را از دل سودازده ما ننگ استاین پلنگی که با سایه خود در جنگ است
۲
خاطر ساده دلان نقش جهان نپذیردشیشه صد میکده گر صرف کند بیرنگ است
۳
چرخ را ناله من بر سر کار آورده استاز دم گرم من این دایره سیر آهنگ است
۴
چون گره بر لب گفتار چو مرکز نزنم؟عرصه دایره خلق عزیزان تنگ است
صفحهٔ ۱ از ۳