خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب خاموش نمودار دل پر سخن استجبهه بی گره آیینه خلق حسن است
۲
چون خدنگی که کند دست در آغوش کمانبه میان رفتن من بهر کنار آمدن است
۳
وادی عشق نگردد به گرانجانی قطعقدم اول این راه سفر در وطن است
۴
مانع وحدت عارف نشود کثرت خلقبیشتر خلوت این طایفه در انجمن است
صفحهٔ ۱ از ۳