خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
۲
چون ز آتشکده دل به سلامت گذرد؟آن که از پرتو مهتاب رخش سوخته است
۳
ما چو طاوس ز بال وپر خود در دامیمدام زلف تو چه صد چشم به ما دوخته است؟
۴
ترتیب کرد مرا عشق و به جایی نرسیدابر نیسان چه کند، دانه ما سوخته است
صفحهٔ ۱ از ۲