خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟خار این بادیه در پرده صد آبله است
۲
هر که گردید سبکروح، نماند به زمینبوی گل را نفس باد صبا راحله است
۳
رشته جان سراسیمه مشتاقان استهر طرف موج سرایی که درین مرحله است
۴
نیست در باده کمی میکده عرفان رااین قدر هست که منصور تنک حوصله است
صفحهٔ ۱ از ۲