خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مایه پرورش عالم اسباب یکی استباغ هر چند به صد رنگ بود آب یکی است
۲
لطف چون قهر مرا زیر و زبر می سازدنسبت سیل به این خانه و مهتاب یکی است
۳
محو دیدار ندارد خبر از لطف و عتابچشم حیرت زدگان را نمک و خواب یکی است
۴
غافل از مستی حسنی ز جگرسوختگانداغ در چشم تو و لاله سیراب یکی است
صفحهٔ ۱ از ۳