خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی استخار خشک و مژه اشک فشان هر دو یکی است
۲
گل بی خار در آنجاست به خرمن، ورنهتار گلدسته و آن موی میان هر دو یکی است
۳
به نسیمی ز گلستان سفری می گرددبرگ عیش من و اوراق خزان هر دو یکی است
۴
نشأه لطف دهد خشک و عتابی که تر استسخن سخت تو و رطل گران هر دو یکی است
صفحهٔ ۱ از ۳