خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دست در دامن اندیشه زدن نادانی استساحلی دارد اگر بحر جهان حیرانی است
۲
باعث گردش افلاک که می داند چیست؟قسمت عقل ازین دایره سرگردانی است
۳
تا به خار و خس ما بی سر و پایان چه رسدکشتی نوح درین قلزم خون طوفانی است
۴
دل بیتاب ندانم که کجا می باشدگوهر پاک غریب وطن از غلطانی است
صفحهٔ ۱ از ۲