خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح میخانه نشینان کف دریای می استشفق باده کشان چهره حمرای می است
۲
تا سیه مست نگردیم پشیمان نشویمساحل توبه ما در دل دریای می است
۳
با دلی چون دل شب، می روم از انجمنیکه گل صبح در او پنبه مینای می است
۴
نیست جز باد به کف ساحل هشیاری راصدف گوهر مقصد دل دریای می است
صفحهٔ ۱ از ۳