خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیستغنچه هر جا بود از فکر چمن خالی نیست
۲
روح در جسم من از شوق ندارد آرامدر گهر آب من از قطره زدن خالی نیست
۳
چون سر زلف همان حلقه بیرون درمگرچه یک مویم ازان عهد شکن خالی نیست
۴
چشم بد را به لب خشک ز خود دور کنمورنه از خون جگر ساغر من خالی نیست
صفحهٔ ۱ از ۴