خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشتآفرین باد به پروانه که مردانه گذشت
۲
در شبستان جان عمر گرانمایه دلهر چه در خواب نشد صرف به افسانه گذشت
۳
لرزه افتاد به شمع از اثر یکرنگیباد اگر تند به خاکستر پروانه گذشت
۴
ماجرای خرد و عشق تماشای خوشی استنتوان زود ازین کشتی خصمانه گذشت
صفحهٔ ۱ از ۴