خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفتزود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت
۲
کوه تمکین تو چون کاه سبک می گردداگر از هر سخن پوچ ز جا خواهی رفت
۳
نیست ممکن دل بیتاب تو آسوده شودتا درین نشأه ندانی که کجا خواهی رفت
۴
عمر ده روزه زیادست درین وحشتگاهتا به کی در طلب آب بقا خواهی رفت؟
صفحهٔ ۱ از ۳