خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت
۲
ز سیر باغ نمکسود می شود دلهانمک به خنده گل بس که شور بلبل ریخت
۳
ز هوش برد چمن را چنان نظاره توکه شبنم آب مکرر به چهره گل ریخت
۴
نسیم زلف که یارب گذشت ازین گلشن؟که پیچ و تاب طراوت ز زلف سنبل ریخت
صفحهٔ ۱ از ۴