خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتان که صید به نیرنگ می‌نمایندتکباب آتش بیرنگ می‌نمایندت
۲
اگر برون کنی از دل هوای آزادیبهشت در قفس تنگ می‌نمایندت
۳
ببر ز مردم غافل که این گران‌جانانگران‌رکاب‌تر از سنگ می‌نمایندت
۴
به ناخنی که رسد، پرده را بگردانندمعاشران که هماهنگ می‌نمایندت
صفحهٔ ۱ از ۲