خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست
۲
بنفشه از دل آتش برون نیامده استچسان ز روی تو این عنبرین دخان برخاست؟
۳
چنان در آتش بیطاقتی فشردم پایکه از سپند به تحسین من فغان برخاست
۴
کدام راه زد این مطرب سبک مضراب؟که هوش از سر من آستین فشان برخاست
صفحهٔ ۱ از ۳