خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداستصفای هر چمن از روی باغبان پیداست
۲
مرا که خرمن گل در کنار می بایدازین چه سود که دیوار گلستان پیداست؟
۳
گلی ز غنچه پیکان یار خواهم چیدگشاد کار من از خانه کمان پیداست
۴
به چشم بلبل مستی که عشق سرمه کشیدرخ بهار ز آیینه خزان پیداست
صفحهٔ ۱ از ۲