خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
۲
خبر ز نامه سربسته می دهد عنوانعتاب و ناز تو از صفحه جبین پیداست
۳
ز موج، روشنی آب می شود معلومصفای ساعدت از چین آستین پیداست
۴
به درد و صاف می از جام می توان پی بردز روی خوب تو آثار مهر و کین پیداست
صفحهٔ ۱ از ۳