خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب استبیاض دیده روشندلان شکرخواب است
۲
میان باده کشان بی تکلفی باب استرعایت ادب اینجا خلاف آداب است
۳
به زیر چرخ نماند دل تمام عیارصدف شکن بود آن گوهری که شاداب است
۴
مخور فریب سخاوت ز چرخ کج رفتارکه طعمه ای که دهد روی پوش قلاب است
صفحهٔ ۱ از ۳