خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است
۲
همین نه خانه ما در گذار سیلاب استبنای زندگی خضر نیز بر آب است
۳
ازان چو ناخنه در دیده می خلد قد خمکه در کشیدن دامان مرگ قلاب است
۴
اگر چه موی سفیدست صبح آگاهیبه چشم نرم تو بیدرد، پرده خواب است
صفحهٔ ۱ از ۳