خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست
۲
کجا ز دامن این دشت می تواند رفت؟ز چشم آهو، مجنون ما نظر بندست
۳
به یک اشاره گره می گشاید از ابروفغان که بند قبای تو سست پیوندست
۴
قسم به مصحف خط غبار عارض توکه پیش خط دلم از زلف بیشتر بندست
صفحهٔ ۱ از ۲