خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست
۲
شده است مرکز پرگار آهوان مجنوناسیر عشق به هر جا رود نظربندست
۳
چرا به تیغ شهادت نمی نهد گردن؟به آب زندگی آن کس که آرزومندست
۴
بشوی نقش خودی را که دیده خودبینبه آبگینه ز آب حیات خرسندست
صفحهٔ ۱ از ۳