خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس که واله و حیران و بیقرار خودستگرفته آینه بر کف در انتظار خودست
۲
به داغ ذره دل نازک که خواهد سوخت؟چنین که لاله خورشید داغدار خودست
۳
به صید لاغر خونین دلان که پردازد؟که صید پیشه این بوم و بر، شکار خودست
۴
چگونه مهر جهانتاب محو خود نشود؟درین مقام که هر ذره بیقرار خودست
صفحهٔ ۱ از ۳