خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست
۲
به گرمی جگر ما دل که خواهد سوخت؟درین بساط که خورشید آتشین جگرم
۳
شرر به آتش و شبنم به بوستان برگشتحضور خاطر عاشق هنوز در سفرست
۴
ز دار و گیر خزان و بهار آسوده استچو سرو هر که درین روزگار بی ثمرست
صفحهٔ ۱ از ۲