خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازان به خاطر من ترک کار دشوارستکه بار دوش توکل شدن به دل بارست
۲
اثر گذار اگر عمر جاودان خواهیکه زندگانی هر کس به قدر آثارست
۳
ازان به تلخی هجر از وصال ساخته امکه رعشه دارم و این جام سخت سرشارست
۴
امید هست که شیرازه گهر گرددز تار و پود جهان رشته ای که هموارست
صفحهٔ ۱ از ۳