خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست
۲
خطر به قدر فزونی است مالداران راکه خون فاسد، آهن ربای نیشترست
۳
مریز پیش بخیل آب روی خود زنهارکه آب تیشه سزاوار نخل بی ثمرست
۴
زمین پاک بود کهربای دانه پاکصدف ز پاکی دامن همیشه پرگهرست
صفحهٔ ۱ از ۴